Verlof

Verlof is een beetje gek. Het is zoals ik eerder al zei geen vakantie, maar het is ook niet ziek zijn. Het is niet werken, maar wel dingen doen. Het is een beetje vreemd. En elke dag komt de komst van de kleine dichterbij. Maar het zou toch zoveel makkelijker zijn als je er een aftelwindow bij zou krijgen, of een markertje wat groen wordt 3 dagen voor hij komt. Zodat je de resterende klusjes nog af kunt maken. De rest van de wereld werkt, en jij wacht. En wacht. En wacht. En gaat soms koffie drinken. Of lunchen. Of uit eten. Maar altijd zegt een klein stemmetje in je achterhoofd als je de afspraak maakt ‘Stel dat hij er dan al is!!’. Het is nog vroeg hoor, en ik hoop dat je nog een week of 2-3 blijft zitten. Maar dan zeg ik de huur wel zo’n beetje op. Het is mooi geweest. Het is hier buiten ook heel leuk.

Een andere term die een beetje vreemd is: Nesteldrang. Nestelen. Volgens de Dikke van Dalen bestaat het woord niet. Ikbenzwanger.nl zegt het volgende: ‘Nesteldrang komt voor bij zwangere vrouwen en zorgt ervoor dat ze in een soort schoonmaak- en opruimwoede komen. Alles proper maken voor de komst van de baby’.

Daar ben je mooi klaar mee in de lente. Want ik zie op Instagram allerlei vriendinnen (niet zwanger) hun huis opruimen met een schoonmaakkracht waar je U tegen zegt. De schoonmaakmiddelen komen in de bonus. De deuren en ramen gaan open, stof waait naar buiten en de zonnestralen naar binnen. Nesteldrang of voorjaarsschoonmaak? Ik ga voor het laatste. Krijg je al zin om de boel open te gooien? En dat je dan alles uit je kasten gooit, vol goede moed begint en een paar uur later niet meer weer waarom je hier ook alweer aan begonnen was? Je bed vol ligt als je wil gaan slapen en je alles maar op de dichtstbijzijnde stoel gooit? In afwachting van de volgende energie-boost.

Maar dat verlof, en de nesteldrang kunnen dus samengaan. Als je vanwege harde buiken, kwaaltjes zoals pijn in je rug en om de 10minuten plassen toch met name thuis op de bank zit (of op het balkon) kun je de kinderkleertjes vast een keer wassen. En de lakentjes. En strijken. En het bedje opmaken (ziet er toch een stuk gezelliger uit). En de kasten afnemen. En nog even de gordels in de Vanish leggen (zou dat nog uitmaken voor de veiligheid? Een dwaaltocht op Google en uren later heb je nog geen antwoord, maar het is wel schoon). Z’n eerste bordje kan alvast een keer meedraaien in de vaatwasser. En je checkt nog een keer de lijsten, alles in huis?

Weet je waar ik nog het meest naar uitkijk? Behalve dan zien hoe hij er uit ziet en z’n naam ein-de-lijk te kunnen zeggen? Dat je je ’s nachts in bed zonder moeite om kunt draaien. Gewoon zo, van de ene zij, op de andere zij draaien. Denk jij misschien niet over na, maar dat is dus best een opgave op dit moment. Jaja. Niet klagen maar dragen, ik weet het. En misschien dat ik straks het schoppen, trappen en draaien mis. Maar dan kan ik hem knuffelen, kroelen, vasthouden en met hem spelen. Lijkt me nog meer waard. Hoewel de automatische 24-uurs oppas en voedingscentrale nu ook zeker z’n voordelen heeft. Ik ben er denk ik wel klaar voor, om hem te ontmoeten. Niet te verwarren met de bevalling, daar ben ik zeker niet klaar voor, maar dat is een noodzakelijk kwaad. En er zal toch wel iemand in het ziekenhuis aanwezig zijn die me daar doorheen kletst?