Kraamvrouwendingen

Ik waarschuw je bij deze.. wil je liever niets weten over kraamvrouwenperikelen, sla deze post dan lekker even over. Want ik zit er midden in. Siebe is vandaag 11 dagen, en dat betekent eigenlijk 11 dagen gebroken nachten en allerlei sores waar je je van te voren niet op voorbereid had. Weggestopt misschien, naïef misschien zelfs, maar stiekem kijk je toch niet heel veel verder dan wat hij aan moet als je naar huis gaat (als je zoals ik in het ziekenhuis bevallen bent dan). Je hebt maanden- dan wel wekenlang alles voorbereid, het huis is er klaar voor, jij bent er klaar voor, zelfs de kleine is er klaar voor.. maar dan is hij er ook! En alles wat stiekem nog een beetje de ‘ver-van-je-bed-show’ was is nu ineens hier.

Als je net thuiskomt ben je nog vol adrenaline. Slapen? Belachelijk. Je kunt ook uren naar je pasgeboren zoon kijken. Als je dan door de kraamverpleegkundige semi-gedwongen wordt, en ook de man wat pips ziet van een nachtje doorhalen geef je toe. Denk je. Maar het gekke is, ik was al een lichte slaper, nu wordt ik helemaal van ieder piepje van de zoon wakker. En hij piept, en bromt, en slaakt kleine kreetjes (alles in een diepe slaap). We zijn gezegend met een ontzettend lief en rustig mannetje. De keren dat hij echt huilt zijn in 11 dagen nog op 1, misschien net 2, handen te tellen. Toch wordt je dus inderdaad al wakker van gesmak (een teken van honger), iets wat ik in een vorige post nog ter discussie stelde.

Verder waren het 11 dagen in een cocon. Omdat de kaartjes iets langer duurden dan gepland was nog niet de hele wereld op de hoogte, en hebben we alleen kraamvisite gehad van onze gezinnen, en familie en sommige vrienden. Nu hebben we daar best veel van, maar samen met de man hebben we bedacht dat we alleen in de ochtend en in de avond kraamvisite hebben, en dan niet te veel mensen tegelijkertijd, en dat heeft ons goed gedaan. Niet alleen kun je dan echt met mensen praten (de man, want ik ben soms echt een beetje uitgeteld en dan is een goed gesprek moeizamer), maar het is voor de zoon ook fijn. Hij slaapt het grootste deel van de tijd (inderdaad het liefst op de arm of in het babynestje) en drinkt gulzig.

Nog zoiets.. voeding. Dat is ook best een ervaring. Ik snap echt wel dat je daar ontzettend onzeker van kunt worden! Want (zeker voor mensen zoals ik, die graag de controle hebben) je hebt geen idee. Komt er wat uit? Krijgt hij wat binnen? Is het wat? Je weegt de baby en kijkt naar zijn luiers. Bij mij ging dat de eerste drie-vier dagen niet zo soepel. Ik had geen idee, onze zoon sliep het liefste (resulteerde in nachtelijke wekkers om hem wakker te maken om proberen te voeden (omgekeerde wereld!?)), en hij viel iets af, en plaste niet zoveel. Lekker hoor, zelf dokter zijn. Dan ga je eerst alle mogelijke scenario’s af, en zelfs als de verloskundige én kraamzorg zeggen dat het een paar dagen mag duren, kijk je reikhalzend uit naar het moment dat de zogenaamde ‘slagroomspuiten’ daadwerkelijk melk gaan produceren. Gelukkig was dat zo, op dag 5. Met behulp van een kolfapparaat als de zoon niet goed wilde drinken, en nu het op gang is wil hij niets liever dan mama’s melkmachine(s).

Nog een top-tip, áls je een kolf hebt (ik heb een superding, elektrisch en beiderzijds), kan de man ’s nachts ook een voeding doen! Dat betekent iets meer slaap! Je wordt vaak wel even wakker, maar het blijven liggen is goud waard. Echt. Tel de minuten. Nu heb ik wel een topvent, eentje die er zijn hand niet voor omdraait en overdag zijn eigen uren maakt, dus af en toe heerlijk kan uitslapen. Ik gun het iedereen. De kraamperiode is het leukste samen. Het gekke is, dat je met de liefde voor je kind, ik nóg meer van mijn vent ben gaan houden. En je hebt ook nog meer liefde voor je ouders en schoonouders, omdat je de liefde voor een kind misschien beter begrijpt. Alles is intenser, en je kunt het slaapgebrek en hormonen de schuld geven, maar met het risico om zoetsappig over te komen, je loopt gewoon over van liefde.

Essentials voor de kraamperiode:
1. Het kind. Behoeft verder weinig uitleg, maar zonder is maar een kale bedoening.
2. De man. Of partner. Of moeder, of vriendin, wat je maar wil, oma, opa, buurvrouw. Maar je hebt iemand nodig die je partner in crime is. Iemand die net zo lief ‘oh’ en ‘ah’ en ‘hij is de mooiste’ en ‘jij bent de liefste’ en alles met je deelt. En iemand waarbij je kraamtranen (een bestaand item) kan laten lopen, waarmee je je onzekerheden kan delen (‘stel nou dat mijn borsten het niet doen!?’) en iemand die het begrijpt als je moe bent. Iemand die net zo veel van je kind houdt als jij, en dat is moeilijk te evenaren.
3. In dezelfde categorie, maar een stapje verder: opa’s en oma’s, familie en vrienden die zich net zo verwonderen over jouw kindje als jij. Het is prachtig om te zien wat zo’n klein mannetje met mensen doet.
4. De kraamverpleegkundige, en daarna je moeder en vader, of je vriendinnetje, die op kraamvisite komen en een maaltijd voor je koken, die even de vaatwasser in- en uitruimen. En een was voor je vouwen. Je bed verschonen. En een fruithapje voor je maken. Na 8 dagen is de kraamzorg het huis uit, en ben je nog niet topfit, dus al die hulp is gewoon heerlijk. Verwennerij met een grote V. Dankjewel.
4. Dan zijn er nog parafernalia waar je liever niet zonder bent. Ik wilde daar een eigen post aan wijden, aan het eind van de 14 dagen.

Op dit moment liggen de zoon en de man heerlijk te slapen. Gisteren zijn we voor het eerst ‘uit’ geweest, naar het 55-jarig jubileum van mijn schoonouders. Hij sliep door alles heen (maar was er na toch een stuk onrustiger dan normaal), en ik was gesloopt. Ook al denk je dat je een grote sterke meid bent, toch is het vermoeiender dan je denkt. De man? Die hield de zoon even bij zich toen we thuiskwamen, en ik direct door het bed in dook. Verwarmde melk die eerder gekolfd was zodat ik langer kon slapen. Toen hij toch om 00:30 en 01:30 weer om een (borst)voeding kwam nam hij hem om 03:00 weer mee voor een fles. En toen de zoon dat niet wilde hebben ze samen op de bank geslapen tot hij wel een fles wilde. En schone luiers. De man kwam pas rond 6:00 terug naar bed. Zo’n topvent heb ik. Die zag hoe moe ik was, en het oploste. Nu mag hij lekker uitslapen. De boodschappen zijn door de AH bezorgd (lang leve het thuisbezorgen), de wasmachine draait, de keuken is opgeruimd en schoon en het zonnetje schijnt. Dit weekend wordt het prachtig weer, en wij gaan er van genieten.