We hebben een paar heerlijke agriturismo’s gezien, maar man oh man, deze is ook grandioos. Omdat Siebe vandaag weinig zin heeft om te slapen, maar wel heel graag op schoot zit typ ik dit nu met 1 hand, terwijl ik met de andere hand de laptop in balans houd en zijn maaiende maar zeer doeltreffende en sterke armpjes en beentjes omzeil. Hij groeit als kool, en het lijkt wel alsof hij elke dag een nieuwe vaardigheid heeft ontwikkeld. Af en toe ruik ik even aan zijn naar Zwitsal geurende haartjes, terwijl hij grinnikend met z’n handjes speelt. Hemels.
Om terug te komen op de laatste post, we zouden naar een bijzonder strand gaan, namelijk Scala dei Turchi.. Gelukkig hadden we bedacht om ’s ochtends vroeg te vertrekken, want het is en blijft hier nog even hoogseizoen deze maand. Misschien naïef, maar wij wilden even parkeren, even kijken, en dan doorrijden naar onze huidige locatie. Er waren meerdere parkeerterreinen die rap vulden met auto’s vol mensen, parasols, koelboxen, strandlakens, strandtassen, kinderwagens etc… Oh. We gingen op pad, met een rugzak, een baby en de parasol van de kinderwagen, om de kleine man te beschermen tegen de zon.
De zee was prachtig groenblauw, en na een kleine stevige wandeling naar beneden kwamen we op het strand. Behoudens een behoorlijke hoeveelheid mensen die exponentieel toenam zagen we nog weinig bijzonders. Een klein stukje verder kwam dan de kalkrots waar het allemaal om ging. Zo genoemd omdat piraten uit Turkije hier aan land zouden zijn gegaan. Het is best mooi, maar het is ook heel druk, en vol toeristen. Slalommend om de selfiesticks klimmen we naar boven. Het is mooi! En warm, en zonnig, dus we besluiten terug te gaan. Inmiddels wordt het echt steeds drukker en staan er rijen voor het parkeerterrein. Vroege vogel zijn heeft steeds meer voordelen. De helling die we eerst naar beneden zijn gegaan moest nu ook weer omhoog, helaas, dus gewapend met miniparasol en zoon beklimmen we de trappen. Doorgezweten komen we boven, gelukkig airconditioning in de auto. Siebe heeft het gezien en gaat lekker tukken.
We rijden naar het Zuid-Oosten van Sicilië, waar we 3 nachten doorbrengen op Locanda COS, een wijnboerderij. Hier is onze boeking kwijtgeraakt, maar gelukkig is er nog een kamer vrij. In een statig landhuis hebben we een prachtige hoge slaapkamer met woonkamer (yehes, eindelijk een ruimte waar het licht aan kan als de baby slaapt), en een fijne badkamer. We mogen nog lunchen als we aankomen, iets wat je eigenlijk van te voren moet laten weten, want het eten wordt hier door lokale Italiaanse mama’s gemaakt, en er is geen menu om uit te kiezen. Ohh… zo lekker heb ik nog niet gegeten. Alles komt hier van de boerderij, of is lokaal verkregen. Hazelnoot en chocolade ijs, verse pasta van eigen graan met groenten uit eigen tuin, wijn die hier lokaal handgemaakt is. We doen een middagdutje en kijken even bij het zwembad. Nora, de dame die hier alles regelt heeft gezorgd dat er handdoeken klaar liggen. Ze helpt ons de komende dagen met alles. Niets is te gek, echt bijzonder goede service. We worden volledig ontzorgd, krijgen een wijntour, en we worden verwend met heerlijkheden.
En het ontbijt.. mozarella, prosciutto, omelet, crêpes met chocolade, heerlijk vers brood (krakend aan de buitenkant en zacht van binnen) zelfgemaakte yoghurt, fruit.. ik wil dit altijd. Iedere dag is het ontbijt trouwens anders. Ze maken ook verse taarten, koekjes. Het enige wat ze niet begrijpen is dat we geen espresso drinken. Tsja. Een kleinigheidje houd je! Ook de tweede en derde dag bestaan uit ontspanning. Ook al zijn er genoeg stadjes binnen een uur rijden, we rusten lekker uit. Hierna gaan we naar Syracuse, weer in een stad, dus nu genieten we van de rust en het zwembad. Siebe leert omrollen, en praat en lacht steeds meer, en daar genieten we van. Tussen zijn slaap door spelen we met hem, daar hebben we nu heerlijk de tijd voor.
We hebben de plannen omgegooid, we eindigen niet in Catania, maar in Noto, op een rustige agriturismo in plaats van de drukke stad. Na vele pogingen en uiteindelijk 6 telefoontjes naar Europcar is het gelukt om de autohuur iets te verlengen.
Menu: kies 2 voor Engels, kies 1 voor een aanpassing van de huur; kies 2 voor Engels, kies 1 voor een auto, waarop weer een Italiaanse riedel. Na al deze keuzes:
Telefoontje 1: “Spreekt u Engels?” Hoorn erop. (Waarom kon ik daar dan voor kiezen?)
Telefoontje 2: Engels! Maar verkeerde afdeling. Einde gesprek.
Telefoontje 3: Verkeerde afdeling. “U moet 5 drukken“. tuut-tuut-tuut.
Telefoontje 4: idem
Telefoontje 5: idem. “U moet eerst 1 drukken, voor Italiaans”. “Maar ik spreek geen Italiaans!”, “dan kan ik u niet helpen“, tuut-tuut-tuut
Telefoontje 6: op goed geluk een paar keer op 5 gedrukt, veel Italiaanse teksten, maar een mevrouw aan de lijn die Engels spreekt en dan is het binnen 5 minuten geregeld.
Baan Avonturen! 