Oh Oh Palermo

Nadat we de auto zo ingepakt hebben dat ik achterin kan zitten, geprakt tussen de bagage en de maxicosi, gaan we op weg naar Palermo. De kleine vindt dit een stuk leuker, en valt al snel in slaap. Dat slapen, daar gaan we/ik het in een ander blog nog eens over hebben. Want dat klinkt zo idyllisch hier.. maar is met grote regelmaat een waar drama. Of opera, als je het gillen meetelt. Anyhow. We zijn op weg naar Palermo!

Onderweg hebben we contact met de eigenaresse van de Bed&Book Giusino (grappig he? Overal leeshoekjes). Ze geeft ons 2 straten om in te voeren in Google, en dat voelt al vrij avontuurlijk als we door de zeer smalle straatjes in Palermo rijden. We hebben een slaapplek gevonden midden in het oude centrum, wat in deze maand grotendeels autovrij is. We worden opgehaald door een scootertje en rijden achter hem aan de binnenstad in. Gerard laveert tussen voetgangers, scooters, huizen en smalle steegjes en we kunnen de auto in de tuin parkeren. Een kleine volksverhuizing verder en alles is boven. Het is klein opgezet met een keuken waarin je zelf je ontbijt mag regelen. Het is vrij warm, zeker in de stad, dus we proberen de airco en een middagslaapje van Siebe te combineren. 

Eind van de dag gaan we gewapend met een lijstje met aanbevelingen de stad in, het oude centrum. De warmte is goed blijven hangen tussen de gebouwen, maar de stad is best indrukwekkend. We lopen richting de zee en wanen ons honderden jaren geleden tussen de immens hoge houten voordeuren en beelden van helden en heiligen uit een ver verleden. We gaan eten bij Franco, wat bestaat uit een terras op een pleintje en een keuken binnen. Het is er loeidruk, en er staat een rij met mensen te wachten. Gelukkig grotere groepen, dus met z’n twee/drieën zijn we nog best snel aan de beurt. Bambino is inmiddels in slaap gevallen, en dat geeft rust voor pap en mam, die alle bewonderende Italianen op enige afstand proberen te houden. Voor je het weet maakt je kind een rondje familie.

Omdat we hem enigszins willen afschermen doe ik een doek over de wagen. Direct schieten Italiaanse mama’s op me af, dat dat ábsoluut niet kan. Veel te heet voor de bambino, en dat allemaal in luid gesproken rap Italiaans. De ventilator gaat aan en de doek open. De mama’s van alle nationaliteiten weer gerustgesteld. De meneer naast ons op het terras besteld voor ons. Aangezien hij zelf een broodje milt/long van een kalf eet maak ik me kort even zorgen, maar het is gewoon ‘normaal’ streetfood. Arancina, een soort balletje met rijst en groente met vlees erin, iets wat lijkt op aardappelkroketjes met munt erin en iets wat het meeste weg heeft van gefrituurde pasta carbonara in een krokant jasje. We voelen de aderen dichtslibben. Hoewel het eten niet supergoed is vermaken we ons enorm tussen alle grote families met hun perikelen. Nergens kun je de emoties zo goed volgen als in de landen rond de Middellandse Zee. Op weg naar huis wordt de kleine man wakker en kijkt guitig om zich heen.. oeps.. dat wordt het hele scenario van in slaap vallen weer herhalen!

We slapen in een heerlijk koele kamer, en besluiten de volgende ochtend naar de lokale markt (Mercato del Capo) te gaan. Tegenwoordig zijn we praktisch altijd vroeg op dus dat is handig! Het is nog een beetje koel als we tussen kleurrijk, sappig fruit en afgehakte vissenkoppen doorlopen. Traditiegetrouw wil Gerard ergens naar de kapper en we vinden in een kleine straat een oudere Italiaanse meneer die iemand aan het scheren is. Met een paar woorden Italiaans en wat handgebaren is het geregeld. Heerlijk in de airco binnen, want begint warmer te worden. Het meubilair en eigenlijk de hele inboedel stamt uit de zeventiger jaren, Berlusconi en de Madonna zijn vertegenwoordigd. Na een minuut of tien ligt er genoeg haar op de grond om een hele pruik van te maken. Siebe kijkt vol aandacht, en ook de drie oudere Italiaanse mannen die binnenkomen. De kleine krijgt genoeg aandacht, en nadat we 8 euro afrekenen staan we buiten, met een knappe vent met een goed kapsel! Beetje extra zonnebrand is wel nodig, nu die mat verdwenen is. Bij een boekenwinkel vol nonnen kopen we een plaatjesboek met teksten voor Siebe. Je kunt nooit vroeg genoeg beginnen met de taalontwikkeling!

Een middagdutje in de airco, en ’s avonds gaan we weer op pad. We lopen eerst naar de haven, en gaan daarna bij Bisso Bistrot eten, een klein restaurantje vol Italianen. We zijn er net voor de grote drukte en hoeven maar even te wachten. De tafeltjes staan dicht op elkaar, en ze worden naar volledige capaciteit gebruikt. Dat betekent dat wij aanschuiven bij een gezin van 4. Op dat moment besluit onze zoon dat hij het er niet mee eens is. Hij zet een keel op, en wil niet in slaap vallen. Supergezellig, zo in een vol restaurant. Met het zweet in mijn nek probeer ik hem te sussen. Weg gaan? Eten meenemen? Gerard achterlaten? Waar doe ik goed aan? Op dat moment komt het eten op tafel. Drinken wil de kleine man ook niet. Als ik bijna ten einde raad ben sukkelt hij in slaap. En dan krijg ik van alle omzittende tafeltjes te horen dat zij het ook meegemaakt hebben. En dat het niet erg is. En dat ik me vooral niet druk moet maken om hen. En dat het best pittig kan zijn, maar dat ze uiteindelijk allemaal gaan slapen. En dat geeft weer een beetje moed. We halen nog een ijsje bij de buurman en gaan lekker naar bed. Morgen weer een (vroege) dag.

Dan, de laatste dag in Palermo. We besluiten de indrukwekkende kathedraal te bezoeken, een kop koffie te drinken en er vandoor te gaan. Genoeg stad. Op naar de omgeving van Trapani!